Dr. Dirk

  • Geplaatst op
  • Door Gilles van der Loo
Dr. Dirk

Dr. Dirks wijnen (we proefden er die ochtend zo'n vijftien) stonden stuk voor stuk te shinen, en iedereen die zich had ingeschreven voor de presentatie snoof glunderend aan de glazen die hij of zij voorgezet kreeg.

Ik schrijf dit Wijnjournaal vanuit mijn tijdelijke achtertuin in de Jura, waar ik met mijn gezin gestopt ben in voorbereiding op onze doorreis naar een zuidelijker eindbestemming. Vreemd genoeg heb ik de afgelopen dagen drie flessen wijn van Weingut Max. Ferd. Richter in de Moezel opengetrokken, die Peter me toen ik de bedrijfs-TomTom kwam lenen meegaf voor onderweg. 

Natuurlijk heb ik ook de oxidatieve wijnen geproefd die ze hier in de Jura maken, en tot mijn verbazing vond ik ze geweldig. Ik kan me goed herinneren dat mijn vrienden Gijs en Mattijs een jaar of acht geleden terugkwamen van een wijnreis naar deze streek en stuiterend van enthousiasme wat ongetwijfeld prachtige (en dure) flessen voor me opentrokken. Helemaal niks, kon ik ermee. Alles wat ze me te proeven gaven smaakte fout. 

De Jura is, wanneer je de 'klassieke' manier van wijnmaken gewend bent, op zijn zachtst gezegd ontwrichtend. Vanavond dronk ik jonge Vin Jaune (2006) van Lucien Aviet uit Arbois om en om met een glas Riesling Spätlese Trocken 2010 uit de gaard 'Erdener Treppchen' van Richter. Een spagaat van Jean Claude van Dammeneske proporties.

Het deed me denken aan de eerste proeverij van de Wijnwinkel waaraan ik meewerkte, een masterclass waar dr. Dirk Richter samen met Sasa Radikon zijn wijnen zou presenteren. Dr. Dirk, de huidige directeur van het eeuwenoude familiebedrijf Max Ferd. Richter, droeg een kostuum met stropdas en was ruim een half uur voor tijd aanwezig. Hij torste een lederen aktetas mee en werd vergezeld door zijn vriendelijk zwijgende vrouw. De tijd tot de aanvang van zijn heldere presentatie vulde hij met het controleren van alles wat los en vastzat en met handenwrijven, heel veel handenwrijven. 

Dr. Dirks wijnen (we proefden er die ochtend zo'n vijftien) stonden stuk voor stuk te shinen, en iedereen die zich had ingeschreven voor de presentatie snoof glunderend aan de glazen die hij of zij voorgezet kreeg. We proefden van Richters instap-Riesling tot aan een oude jaargang Auslese (2006 als ik het me goed herinner). De elegantie, precisie en helderheid spatten uit de glazen. 

Dr. Dirk rondde zijn verhaal af en beantwoordde de vragen uit de zaal op het correcte af aimabel. Omdat er een plek was vrijgekomen aan een van de proeftafels schoof ik aan naast een van onze vaste klanten, die stralend van zoveel goudglanzende perfectie op zo'n vroeg uur onderuitgezakt was in zijn stoel. 

Na dr. Dirk was de beurt aan Sasa Radikon, een holenbeer van een kerel uit Gorizia (Friuli), die zijn druiven na de oogst in open houten bakken laat macereren op de schil tot een moment ver voorbij de zwartste nachtmerries van dr. Dirk. Als je dr. Dirks stijl van wijnmaken met die van Sasa vergelijkt, geloof ik dat ze bij Radikon elke fout maken die Max Ferd. Richter ooit had kunnen bedenken, en ook nog een paar waar der Alter nooit op gekomen zou zijn. 

Onze vaste klant schoot bij zijn eerste glas Radikon recht overeind en verliet zo gauw het enigszins kon bedremmeld het lokaal. Toch zijn de wijnen van Radikon terecht wereldberoemd. 

Het is - zoals ik hier al eerder heb geschreven - allemaal nogal nieuw voor me. Bij onzekerheid zoekt een mens naar eenvoudige regels om zich aan vast te houden, een simpel goed of fout. Helaas begin ik nu al door te krijgen dat het (natuurlijk) niet zo simpel ligt als ik dacht toen ik al die jaren terug mijn eerste Jurawijnen proefde. 

Mattijs, het spijt me. Ik wist het niet. Zullen we samen mijn fles Lucien Aviet 2009 opdrinken? Over een jaar of tien moet dat wel kunnen. 

In de tussentijd wil ik iedereen met klem aanraden het hele gamma van dr. Dirk te bestellen. Ik dronk de laatste dagen zijn Weissburgunder (knetterende frisdroge heerlijkheid) en twee Spätlese Trockens uit 2010, de Brauneberger Juffer Sonnenuhr en de Erdener Treppchen, die beide een te gekke combinatie van late-oogstaroma's (honing, muscatigheid en rijpe kiwi) en knisperdroge zuren bieden, die duren tot aan het eind van volgende week. 

Mag ik iedereen ook aanraden om die Rieslings niet te koud te drinken? Bij een graad of zestien (wat het hier in de Jura was en volgens mij nu ook in Nederland is) brak de zon pas echt door.

- Gilles van der Loo