Meer weten

  • Geplaatst op
  • Door Gilles van der Loo
Meer weten

Terwijl ik mijn spullen pakte om met Peter naar twee wijnbeurzen in de Loire te reizen dacht ik aan een gesprek dat ik een paar jaar voor zijn dood had met mijn beste vriend Gijs. Hij was op dat moment al tot over zijn oren verliefd op de wijn als geheel en Italiaanse wijn in het bijzonder, en samen hadden we er zo'n vijftien jaar in de horeca op zitten. 

De vraag waarmee ik hem lastigviel was of het wel verstandig was zo diep in een onderwerp te duiken, omdat mijn ervaring tot dat moment me geleerd had dat naarmate ik meer van een bepaald gerecht wist, het moeilijker werd te genieten van uitvoeringen die te wensen overlieten. Daarnaast was ik net met mijn ouders uit eten geweest, en had gezien hoe zij opgingen in de sfeer van een restaurant, de vriendelijke bediening en het mooie uitzicht. Mijn eigen avond was verpest door dezelfde flauwe pasta en doorgeslagen eendenborst die zij heerlijk hadden gevonden. 

'Moeten we dus niet minder weten en dan gelukkiger zijn?' vroeg ik aan Gijs. 

Hij glimlachte en was even stil. Uiteindelijk zei hij: 'Je hebt gelijk, maar nee.'

'Zeg je dat omdat je niet meer terug kunt?'

'Misschien.'

'We zouden heel slecht kunnen gaan eten en drinken om onze smaak te resetten?'

Zijn wenkbrauwen gingen omhoog. 'Wil jij dat?' 

En daar ging ik, zoveel jaren later, op weg om mijn smaak verder te te verfijnen met een aantal honderd uitingsvormen van de Chenin, om maar een enkele druif te noemen die in Angers de revue zou passeren. Er was inderdaad geen weg terug.

 

- Gilles van der Loo