Samen koken

  • Geplaatst op
  • Door Gilles van der Loo
Samen koken

Zo'n beetje om de maand kook ik met vrienden bij een van ons thuis. Vroeger waren we met zijn zessen, maar sinds het overlijden van onze grote vriend Gijs werkten we een tijdje met een joker. De joker mag door een van ons ingezet worden en is doorgaans een verrassing voor de anderen. 

Afgelopen zondag was mijn joker Milan Gataric, chef-eigenaar van restaurant Lux in Rotterdam. Eind vorig jaar at ik er voor het eerst, en ik wist meteen dat ik met Milan wilde koken. Zondagmiddag was hij als enige stipt op tijd, en bracht heerlijke wijn, zelfgemaakte guanciale en varkenskop mee. Als er enige twijfel had kunnen bestaan over zijn inzetbaarheid als joker was die daarmee meteen weggenomen. 

Omdat de rest nog even op zich liet wachten dronken Milan en ik een glaasje. Hij vroeg of ik er wat wangspek bij wilde en ik knikte, waarna hij een berg dikke plakken sneed. Meestal wil ik mijn varkensvet in dunne plakjes, maar Milans guanciale heeft - zoals alle voortreffelijke vleeswaar - een frisheid waardoor je het kunt blijven eten. 

Geleidelijk druppelden de anderen binnen. Hier op te sommen wat we allemaal gegeten hebben zou opschepperig zijn. Het was veel en het was heerlijk. Qua wijn-spijs bleef me van de avond een combinatie bij die alle andere overtrof. Mattijs (je kent hem misschien als de grote kale man van Verkerk Wijnimport) maakte een risotto met rode ui en foie gras voor ons. De eendenlever neemt hier de plek in van de boter die je normaliter op het laatst door het gerechtje roert. Mattijs had wat zuur gebruikt voor een goede balans en zo stonden er zes geurige dampende bordjes op tafel. 

Ik schonk er een halfje Jakot van Radikon bij. Om stil van te worden. Binnen een paar tellen was het allemaal op. Soms is het goed als er weinig van iets heel geweldigs is. 

- Gilles van der Loo